نگرانی های مربوط به عوارض جانبی مدروکسی پروژسترون

0 2,843

• سرکوب آدرنال:

ممکن است باعث سرکوب محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA) شود ، در نتیجه باعث کاهش غلظت کورتیزول در پلاسما ، کاهش ترشح کورتیزول و غلظت کم ACTH در پلاسما می شود. علائم کوشینگوئید ممکن است رخ دهد.

• واکنش های آنافیلاکسی / افزایش حساسیت:

با استفاده از تزریق ، آنافیلاکسی یا واکنش آنافیلاکتوئید گزارش شده است. دارو برای درمان واکنشهای حساسیت بالا باید برای استفاده فوری در دسترس باشد.

• کاهش تراکم مواد معدنی استخوان:

اخطار Boxed US : استفاده طولانی مدت از تزریق مدروکسی پروژسترون ممکن است منجر به کاهش تراکم مواد معدنی استخوان شود. مشخص نیست که آیا استفاده در دوران بلوغ یا اوایل بزرگسالی باعث کاهش پیک توده استخوانی یا افزایش احتمال شکستگی و یا پوکی استخوان در سنین بالاتر می شود که مربوط به مدت زمان استفاده است ، ممکن است با قطع دارو کاملاً برگشت پذیر نباشد و میزان بروز بین فرم های دوز SubQ و IM تفاوت خاصی ندارد. تأثیر اوج توده استخوان در نوجوانان باید در مقایسه با احتمال حاملگی ناخواسته در تصمیم گیری برای درمان سنجیده شود. روشهای جایگزین پیشگیری از بارداری یا درمان جایگزین پزشکی را برای درد مرتبط با آندومتریوز در بیماران در معرض پوکی استخوان در نظر بگیرید (به عنوان مثال ، بیماری متابولیک استخوان ، الکل مزمن و یا مصرف دخانیات ، بی اشتهایی عصبی ، سابقه خانوادگی قوی پوکی استخوان ، استفاده مزمن از داروهای مرتبط با پوکی استخوان مانند داروهای ضدتشنج یا کورتیکواستروئیدها). همه بیماران باید مقدار کافی کلسیم و ویتامین D دریافت کنند. ارزیابی تراکم مواد معدنی استخوان در بیمارانی که دوزهای بالایی از مدروکسی پروژسترون را برای سرطان آندومتر طولانی مدت دریافت می کنند.

• سرطان پستان:

بر اساس داده های مطالعات بهداشت زنان (WHI) ، افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان در زنان یائسه با استفاده از استروژن های کونژوگه (CE) همراه با استات مدروکسی پروژسترون (MPA) مشاهده شد. مطالعات مشاهده ای نشان داد که با قطع درمان این خطر کاهش می یابد. مطالعه WHI افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان در زنان مبتلا به هیسترکتومی را فقط با استفاده از CE مشاهده نکرد. در زناني كه در 5 سال گذشته و به مدت 12 ماه يا بيشتر از دپو-مدروكسي پروژسترون استفاده كرده بودند ، خطر ابتلا به سرطان پستان افزايش يافته است. خطر سرطان پستان در بیماران یائسه تحت هورمون درمانی ممکن است به نوع استروژن و یا پروژسترون ، دوز ، زمان شروع درمان ، مدت زمان درمان ، مسیر تجویز و مشخصات فردی بیمار بستگی داشته باشد. هورمون درمانی ممکن است با افزایش تراکم پستان همراه باشد.

افزایش یافته های ماموگرافی غیرطبیعی که نیاز به ارزیابی بیشتری دارند تنها با استروژن یا در ترکیب با پروژسترون درمانی گزارش شده است. استفاده از استروژن ممکن است در بیماران مبتلا به سرطان پستان و متاستازهای استخوانی به هیپلسلمی شدید منجر شود. در صورت بروز هیپرکلسمی ، استروژن را قطع کنید. اکثر محصولات در بیماران با سرطان پستان شناخته شده یا مشکوک منع مصرف دارند. استفاده از مدروکسی پروژسترون برای درمان سرطان آندومتر در زنان مبتلا به سرطان پستان شناخته شده یا مشکوک توصیه نمی شود و زنان با سابقه خانوادگی قوی سرطان پستان باید به دقت کنترل شوند.

• زوال عقل:

از استروژن های با یا بدون پروژسترون نباید برای جلوگیری از زوال عقل استفاده شود. در مطالعه حافظه ابتکار بهداشت زنان (WHIMS) ، افزایش احتمال ابتلا به زوال عقل احتمالی در زنان ≥65 سال مبتلا به CE در ترکیب با MPA مشاهده شد. از آنجا که مطالعات حافظه WHI در زنان ≥65 سال انجام شده است ، مشخص نیست که آیا این یافته ها در مورد زنان جوان یائسه اعمال می شود یا خیر. با این حال ، هورمون درمانی برای جلوگیری یا درمان زوال عقل در هر سنی توصیه نمی شود ؛

• حاملگی خارج رحمی:

هنگامی که برای پیشگیری از بارداری استفاده می شود ، باید احتمال حاملگی خارج رحمی را در بیمارانی که درد شکم شدید دارند ، در نظر گرفت.

• سرطان آندومتر:

MPA برای کاهش خطر هیپرپلازی آندومتر در زنان یائسه غیر هیسترکتومی شده استروژن های کونژوگه دریافت می شود. استفاده از استروژن بدون مخالفت در زنان دارای رحم با افزایش خطر ابتلا به سرطان آندومتر همراه است. افزودن پروژستین به استروژن درمانی ممکن است خطر هیپرپلازی آندومتر ، پیش ساز سرطان آندومتر را کاهش دهد. برای رد بدخیمی در زنان یائسه با خونریزی غیرطبیعی واژن تشخیص داده نشده ، اقدامات تشخیصی کافی ، از جمله نمونه برداری از آندومتر در صورت وجود ، باید انجام شود. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد استفاده از استروژن های طبیعی منجر به نمایه خطر متفاوت آندومتر از استروژن های مصنوعی در دوزهای معادل استروژن می شود.

به نظر می رسد خطر ابتلا به سرطان آندومتر به دوز و مدت زمان بستگی دارد و ممکن است پس از قطع درمان ادامه یابد. استفاده از پروژستین معمولاً هنگامی که از دوزهای کم استروژن به صورت محلی برای آتروفی واژن استفاده می شود ، لازم نیست .

• هیپرتری گلیسیریدمی:

در زنانی که از استروژن به علاوه پروژسترون درمانی استفاده می کنند ، ممکن است تری گلیسیریدها در زنان مبتلا به هیپرتری گلایسیریدمی افزایش یابد. در صورت بروز پانکراتیت قطع شود.

• سرطان تخمدان:

اطلاعات موجود در رابطه با استفاده از استروژن یائسگی یا استروژن / پروژسترون درمانی و خطر سرطان تخمدان متناقض است. اگر ارتباطی وجود داشته باشد ، خطر مطلق به ندرت نادر است و ممکن است تحت تأثیر مدت زمان درمان باشد.

• ترومبوز عروقی شبکیه:

معاینه معلق را در موارد کاهش ناگهانی جزئی یا کامل بینایی ، شروع ناگهانی پروپتوز ، دوبینی یا میگرن قطع کنید. در صورت مشاهده پاپیلما یا ضایعات عروقی شبکیه ، به طور دائم قطع کنید.

• خونریزی از واژن:

خونریزی / لکه بینی غیر برنامه ریزی شده ممکن است رخ دهد. ارائه خونریزی نامنظم و حل نشده از واژن به دنبال چرخه هایی که قبلاً منظم بوده اند ، ارزیابی بیشتر از جمله نمونه برداری از آندومتر را در صورت وجود ، برای رد بدخیمی لازم می داند.

• افزایش وزن:

درمان پیشگیری از بارداری با مدروکسی پروژسترون معمولاً پس از 2 سال درمان باعث افزایش وزن متوسط ~ 3.5 کیلوگرم می شود.

0 0 رای
امتیاز مقاله
اشتراک در
اطلاع از
0 کامنت
بازخورد داخلی
مشاهده همه نظرات